Wstać i uśmiechnąć się do człowieka.

Kiedy Panna M. spotyka się z Panią m. zaczyna się zabawa. Taka zabawa. Życie A.
Najlepsza zabawa o jaką mogła prosić m. zdarzyła się jej parę miesięcy temu, ni stąd, ni zowąd.
M. wyszła jak zawsze spóźniona piętnaście minut. Szła niespiesznie do autobusu za polami, delektując się świeżością poranka. Gdy docierała do pasów poczuła się nieswojo. Czerwone światło… zielone. Zrobiła krok do przodu i jak piorun przejechał przez nią samochód kombi. M. umarła. Dotarła do szkoły po czterdziestu minutach. Była ósma trzydzieści trzy. M. przeszła przez drzwi. m. weszła do budynku i zobaczyła Nowe Życie B.

Minął tydzień, a Ona nawet nie ma ochoty pisać. Ba! Ona nie ma ochoty czytać, wychodzić na ulicę.
Biedna Kobieta Z Historią. Nie opowiem całej historii, tylko jej końcówkę, nie będę nikogo nudziła słodkimi opowiastkami o pierwszym mocniejszym uderzeniu serc, o trzęsących się rękach i spoconych dłoniach. Nie będę mówiła o zaskoczeniu i głębokiej miłości. Nie chcę być nudna, to byłoby przewidywalne.
Minął tydzień, a Ona nawet nie ma ochoty pisać. Ba! Ona nie ma ochoty czytać, wychodzić na ulicę. Minął tydzień odkąd On ją zostawił. Mówi się, że był dla Niej całym światem, że kochała Go całym sercem. Mówi się, że wyjechał za granicę, żeby zarobić na dom i na dzieci, ale czy z nią? Nie. Ona teraz boi się wyjść na ulicę spod mostu. Tam jest cieplej i ciemniej. Nikt na Nią nie patrzy, nikt Jej nie ocenia, nie wyśmiewa. Ona boi się widoku znajomych ulic, które jeszcze niedawno przemierzała trzymając Go za rękę. Kobieta upadła. Nikt Jej nie pomoże. Nikt nie może Jej pomóc, bo kto da Jej Powietrze?
Minął tydzień, a Ona nawet nie ma ochoty pisać, już nie może, bo już odpadły dwa palce i ucho.

Tak wygląda lato w mieście.

]]> http://lumiere.ovh.org/?feed=rss2&p=36 http://lumiere.ovh.org/?p=34 http://lumiere.ovh.org/?p=34#comments Mon, 30 Jun 2008 15:35:33 +0000 m. http://lumiere.ovh.org/?p=34 Pragnęłabym przestać myśleć i zostawić wszystko tak, jak robią ci ludzie na dworcach. Tak, jak robią ci ludzie wsiadający do pociągu. Tak, jak robią to „pociągowi ludzie”.
Tsss…. tum     -     tum….      tss…  tum    -    tum…     tss…. tum   -   tum   tss… tum  - tum   tss… tum – tum tsss…tum-tum tss..tumtum tsstumtumtsstumtum…
Na wysokości oczu pojawia się okrągły, matowy metal, powyżej płaski metal. Piiisk! I zatrzymał się cud techniki. Wiele oddzielnych pomieszczeń. Szyby. Przedziały. Siedzenia. Toalety obryzgane moczem. Pociąg i nosowy głos kobiety, która na początku mówiła wyraźnie. Widocznie zbyt wyraźnie, to zatkała nos i już pasuje do dworca. Tu wszystko jest niewyraźnie. Paczki, torby, śmieci, plecaki, śmieci, śmieciarze, śmieci, śmieci… Brud i przyprawiający o mdłości zapach letnich posiłków ze stołówki za 3,50 zł.
Wychodzą. Wychodzą tabuny. Tłum. Krzyk. Zgiełk. Bałagan biedoty. Przerażone twarze, mordy. Dziecko płacze pod ścianą, zgubione przez matkę. Łzy spływają na brudne policzki i skapują na brudne płyty, tworzy się brudny potok  łez. Trzeba przez niego przeskakiwać na drugą stronę, niektórzy nie mogą przeskoczyć, bo już jest zbyt szeroki i zamaczają nogawki, ale kogo obchodzi dziecko? Znieczulica. Nieprzemakalne płaszcze.
Gwizd! Coraz większy zgiełk. Mężczyzna w szarym płaszczu odepchnął mężczyznę w granatowej marynarce, który uderzył kobietę w brązowej sukience. Kobieta w zgniłozielonym swetrze zabrała torbę pani w kurtce w burą kratę, chłopiec w bordowym berecie zabrał ciastko dziewczynce w czarnych spodenkach, dziewczynka w czarnych spodenkach wyrwała butelkę z wodą dziecku w czarnym wózku z czarną twarzą. Przemoc? Wola przetrwania. Dżungla. Ktoś spadł ze schodów. Kogoś wyrzucił konduktor z wagonu. Wsiedli. Tssss… Cud techniki rusza. Tsss…. tum     -     tum….      tss…  tum    -    tum…     tss…. tum   -   tum   tss… tum  - tum   tss…  tum – tum tsss…tum-tum tss..tumtum tsstumtumtsstumtum…
Mrówki pochowały się do tuneli i już mogę spokojnie obserwować pusty zwierzyniec. Tylko śmieci jeszcze więcej.

pewna nieprawidłowość? jeśli ktoś ją dostrzeże to niech pisze, ciekawam, czy ktoś ją zobaczy?

Będąc zbulwersowaną dziewczyną, zastanawiam się, czy jakikolwiek bunt ma sens.
Będąc zbulwersowaną kobietą, nie wiem, czy mogę o sobie decydować.
Będąc zbulwersowanym człowiekiem, obawiam się, że tracę szacunek do Katolików.

”- Pani minister Kopacz pomogła w zorganizowaniu aborcji u 14- letniej uczennicy z Lublina. Z uwagi na możliwość zgorszenia (Ewa Kopacz podaje się za katoliczkę) pokornie proszę o zbadanie, czy pani minister Kopacz zaciągnęła ekskomunikę oraz w przypadku pozytywnego orzeczenia - o publiczne zadeklarowanie jej zaciągnięcia stosownym dekretem” ( ze strony: http://fakty.interia.pl/prasa/w_kraju/news/ekskomunika-dla-ewy-kopacz-za-sprawe-14-latki,1131938 ).

Kto ustalał prawo?
Kto dał głos nietolerancyjnym i bezrozumnym do decydowania za Kobiecie?
Kto dał głos mężczyznom do decydowania za Kobiecie?
Kto przekona mnie, że nie powinnam się oburzać o nieracjonalne zachowanie?
Kto da mi wiarę w Chrześcijan?
Kto pohamuje moje wzburzenie na wiadomość, że w Polsce do wszystkiego wtrąca się Ksiądz nie znający życia?
Kto mi powie, że należy fanatycznie dręczyć fanatykami młodą dziewczynę?
Kto obroni normalność?
Kto powie, że zna Kobietę, która dokona aborcji bez refleksji?
Kto mnie ekskomunikuje?

Kto pierwszy rzuci kamień?

]]> http://lumiere.ovh.org/?feed=rss2&p=33 http://lumiere.ovh.org/?p=32 http://lumiere.ovh.org/?p=32#comments Mon, 16 Jun 2008 06:45:16 +0000 m. http://lumiere.ovh.org/?p=32 A Pani się dziwi… ale nie ma się czemu dziwić Że ten Pan nie ustąpił miejsca? Że nie przepuścił w drzwiach? Ależ nie ma się czemu dziwić.
To Pani się nie ukłoniła wczoraj sąsiadce. Ona młodsza, krócej mieszka w tym bloku? Ach! Faktycznie! Absolutna racja…
To dziś Pani nakrzyczała na dziewczynkę w przejściu , że się nie przesunęła, że nie powiedziała „przepraszam”, jak wstawała z miejsca i chciała wyjść.
To dziś Pani z pogardą powiedziała do chłopaka : „Przez komórkę się nie rozmawia tak głośno przy ludziach! Co za młodzież proszę państwa!”.
A kto tak powiedział? Kot.
Wczoraj nakrzyczała na mnie Pani, bo…coś-tam.
To dziś nie chciało mi się Pani pomóc w sklepie, bo ja należę do pokolenia „Co za młodzież!”. Proszę państwa…

M. przeszedł na drugą stronę ścieżki. Był boso i bez koszuli. Poszarpane szorty wesoło kołysały się na wysokości jego łydek. Zagłębił się w cichy brzozowy lasek. Po kilkunastu metrach oślepiło go soczyście jasne słońce zalewające łąkę. Z jego twarzy można było odczytać zachwyt naturą i całkowite wsłuchiwanie się w jej odgłosy. Gdzie niegdzie słychać było nawet klekotanie bociana, a w tle szum strumyka – czystego i nietkniętego cywilizacją. M. wyglądał na zagorzałego obrońcę natury. Szkoda tylko, że przy uchu miał telefon i rozmawiał o kupieniu brzozowego lasku pod budowę fabryki plastyku, a w prawej ręce trzymał peta, którego po chwili rzucił w trawę. Trawę nietkniętą wcześniej stopą ludzką.